‘Hunkering’ Dat was het woord waarmee onze pastoor in het vorige weekend een gevoel omschreef. Het gevoel waarmee wij verlangen naar kerstmis. Dat verlangen komt bij ons op wanneer wij merken dat de dagen korter en de nachten kouder worden. Wanneer wij via televisie en krant beelden zien van gelukkig lachende mensen in de buurt van een kerstboom. Wanneer wij na ons werk nog in de avonduren de stad ingaan om nog dat ene ontbrekende cadeautje te kunnen kopen om tijdens die speciale dag aan een geliefd persoon te kunnen geven. De feestdagen, de meeste mensen zien er naar uit, maar er zijn ook velen onder ons die gedurende die dagen juist het verlies van een geliefde heel erg betreuren. Voor wie Kerstmis gewoon geen feest kan zijn, omdat nu net die ene er niet meer is.

Gezelligheid, samen-zijn, geborgenheid proberen we met Kerst te vinden en te beleven. Dat is een oermenselijk verlangen. Alle culturen kennen wel een dergelijk feest. Daar is natuurlijk niets mis mee, integendeel. Het is alleen maar goed voor de menselijke relaties als het samenzijn af en toe gevierd kan worden. Wanneer zou dat beter kunnen dan op het tijdstip dat er het minste licht buiten is. Juist op dat ogenblik vierden de Germanen hun midwinterfeest. Het toenemen van het licht in de nabije toekomst is ook altijd een reden tot vreugde geweest. Het gebruik van kaarsen en sterren heeft daar mee te maken.

Maar Kerstmis zou eigenlijk meer moeten zijn. Dat weten wij christenen maar al te goed, in ons achterhoofd zeker. ‘Met Kerstmis vieren we de verjaardag van Jezus’ leerde ik kinderen van de basisschool een dertig jaar geleden. Ja, God is mens geworden, daar gaat het om. De baby, het kerstkind, past erg goed bij onze verlangens, onze hunkering naar ongereptheid, naar een wereld in onbedorven staat. De geboorte van een kind is ook een nieuw begin, de aanvang van een nieuw leven. De verschijning van een nieuw kind, een nieuw gezinslid, zorgt altijd voor opwinding bij de familieleden. Is het niet om de gezondheid van de pasgeborene, dan wel om de toekomstperspectieven van de kleine. Wat gaat er gebeuren als het kind groot zal zijn?

Bij de geboorte van een kind proberen wij in de toekomst te kijken. Voor de evangelisten was de kijkrichting omgekeerd. Zij hebben Jezus’ leven, sterven en verrijzenis meegemaakt. Zij weten dat heel veel mensen in hun omgeving het geloof hebben aangenomen, dat wil zeggen geloven dat Jezus God’s Zoon is, die gezonden is om hen te redden, dat Jezus de langverwachte Messias was.  De evangelisten kennen ook hun geloofsboeken, waarin over de komst van de Messias gesproken wordt. Een van die boeken is het boek van de profeet Jesaja. Deze profeet voorziet de komst van de Messias en roept op de weg voor de Messias te banen. We hoorden het allemaal in de eerste lezing. Maakt een weg door de woestijn, daarna zal de Heer verschijnen, zegt Jesaja. Johannes de Doper, eeuwen na Jesaja zegt hetzelfde: maakt de paden recht voor de Komende, bekeert U. Laat U door mij dopen in de Jordaan, als teken van uw innerlijke verandering. Wanneer jullie door het water van het doopsel schoon gewassen zijn, kan de Messias in jullie leven komen. De komst van Jezus eist van de mens een bekering naar Hem toe, vooraf gegaan door erkenning van eigen onmacht en tekort schieten.

Zou dat nu opeens anders zijn? Zouden we ons op Kerstmis, de komst van de Heer, kunnen voorbereiden zonder bekering en erkenning van eigen onmacht? Als de eerste zondag van de advent in het licht staat van de hunkering, het diepe verlangen, dan is de tweede zondag de dag van het besef van de noodzaak tot bekering, tot ommekeer. Denken wij deze weken voor Kerst eens kritisch na over onze manier van leven. Gaat U de komende weken eens biechten. Echt waar, de biecht is niet afgeschaft, zoals mij iemand deze week in alle onwetendheid vertelde. Het is een uitstekende manier om een nieuw begin te maken. Om God opnieuw tot ons leven toe te laten.

Moeten wij ook niet wat minder concessies doen aan onze zucht naar eigenbelang, aan onze gemakzucht in ons leven van alledag.? Of betekent ons gedoopt-zijn wel degelijk meer?

Luisteren we naar Zijn stem, geven we daar net als Johannes de Doper, radicaal gehoor aan in ons dagelijks leven?

Probeer het eens. U zult zien dat het kerstfeest zal winnen aan diepgang, niet alleen voor U maar voor allen met wie U het feest gaat vieren.

Drs. H. J. H. Renckens
perm. diaken