Hóe uit een zaadje een nieuwe vrucht ontstaat, blijft een mysterie. Een heel stuk hebben we zelf in de hand: zorgen voor goed zaad; de grond wat loswoelen; evt. bemesten; zon, regen, warmte … maar wat er zich in de diepste kern voltrekt hebben we niet zelf in de hand en blijft – vooralsnog – voor ons een mysterie.

Datzelfde geld in de “bovennatuur”: ouders geven aan kinderen precies dezelfde opvoeding en ze worden toch verschillend; waarom gelooft de een wel en de ander niet. – Zelfs bij een tweeling, kan dat het geval zijn. – Ouders kunnen zich soms schuldig voelen, terwijl dat vaak helemaal niet terecht is: Het zaad van het geloof is wel doorgegeven, maar of het ook ontkiemt is niet alleen iets van zaaien,van opvoeden. Zonder zaaien gaat het niet; maar we kennen de parabel over hoe het zaad waar terecht komt en opgepikt kan worden, soms verstikt door de begoocheling van de rijkdom en de zorgen van het leven. Kinderen die hetzelfde hebben meegekregen kunnen toch heel verschillend met geloof omgaan; net zoals ze heel verschillende interesses kunnen hebben. Het hart van een mens blijft een mysterie. En gelukkig kunnen wij daar niet over oordelen.

Het gaat er in deze parabel niet om het zaad meteen op iedere mens in concreto toe te passen. (Zo van iedere mens is als een zaadje.) We kunnen ook iedere mens, of heel ons leven als een akker zien waarop goed en kwaad samengaan. Want ook in ons is niet alleen licht, of alleen duisternis – beide bestaan naast elkaar. Het gaat uiteindelijk om goede vruchten. Maar wie ziet meteen wat onkruid is en wat niet? Klaprozen en korenbloemen tussen het graan misstaan helemaal niet; integendeel! Vanuit landschappelijk perspectief, maken ze het geheel zelfs compleet en vormen een schitterend geheel. Wie bepaalt wat onkruid is? Wij kunnen lang niet altijd bepalen wat goed zaad is en wat onkruid is. Goed en kwaad gaan samen – dat ervaren wij en dat moeten we ook niet anders willen. En juist tegen de achtergrond van het kwaad wordt het goede zichtbaar!

Wat gaat er in het hart van de mens om. “Wij weten niet eens hoe we behoren te bidden”, zegt Paulus in de tweede lezing, maar “Hij die de harten doorgrondt, weet waar de Geest op zint” – De Geest leeft in ons, die H. Geest die ons doet zeggen: “Jezus is de Heer”.

Het evangelie is ook een beeld van ons hart in de zin dat we tot echte goedheid en onbaatzuchtige liefde in staat zijn, maar ook kunnen manipuleren. Zaad en onkruid gaan daadwerkelijk in ons samen! Zelfs bij oprechte eerlijke daden van naastenliefde kan ook egoïsme, jaloezie, of andere troebelheden meespelen. Ons bidden kan egoïstisch zijn. (We weten niet eens hoe we behoren te bidden, zei Paulus.) En ook omgekeerd: een goede bedoeling of de beste intentie, maakt wat we doen nog niet goed, als het tegen Gods bedoelingen ingaat. Goed en kwaad speelt zich af in het hart van ieder mens en daar kunnen wij zelf aan werken. Door ons te richten op wat Jezus ons te zeggen heeft; vanuit zowel de H. Schrift, alsook door te luisteren hoe dat in onze dagen vertaald wordt in de woorden die Paus en Bisschoppen tot ons richten. Door een gelovige leefwijze in een geseculariseerde samenleving. Het vraagt moed om voor de Kerk te kiezen. – Een recent rapport geeft aan dat de “Kerk de Nederlandse samenleving ontzorgt” en in de samenleving samenbindende werking heeft, maar ook dat dit in onze tijd ondergewaardeerd wordt. Om je ten volle tot onze Kerk te bekennen vraagt moed. Het evangelie roept ons op ons te laten raken door Jezus’ woorden. En eerlijk gezegd, doen we vaak beide: we luisteren wel, maar sluiten we ons voor een deel ook voor Hem af. 
Voor Hem kiezen, op Hem ons leven afstemmen; dat is op een goede wijze omgaan met de vrijheid die wij hebben. Kiezen voor wat God uiteindelijk met mij voorheeft. De parabel uit het evangelie van het onkruid en de akker laat zien dat God meer geduld heeft dan wij. Uiteindelijk zal het goede overwinnen. Door Jezus Christus die voor ons aan het kruis is gestorven.
In de tussentijd moeten wij met onszelf, maar vooral ook met elkaar geduld hebben en moeten we ook de vrijheid van elkaar eerbiedigen, niet te vlug oordelen. Een menselijk oordeel kan het goede zaad dat in een mensenhart kiemt en opschiet wel een vernietigen. 
We zien: God is barmhartig en goed, geduldig en betrouwbaar! Vertrouwen we op de groeikracht van het goede zaad van het geloof, ook als het een lange tijd nodig heeft om te ontkiemen of op andere wijze opschiet dan wij hadden verwacht. Dat het geduld van God ook ons geduld mag zijn!