Vandaag is het Beloken Pasen - de eerste zondag na Pasen (octaafdag van Pasen). Op deze zondag wordt de paasweek (het paasoctaaf) afgesloten. "Beloken" komt van beluiken, een Oudnederlands woord dat afsluiten betekent. Sinds een paar jaar wordt Beloken Pasen ook Barmhartigheidszondag - Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid - genoemd, ingesteld door paus Johannes Paulus II. Op deze Barmhartigheidszondag vieren we dat God iedere mens die berouw heeft, zal vergeven, zoals tijdens de verschijningen van Jezus aan Poolse Zr. Faustina werd doorgegeven.

Barmhartigheidszondag zo dicht op Pasen toont de innige verbondenheid tussen het mysterie van de verrijzenis en dat God “warmhartig” is. Het is niet alleen een dag waarop we God eer brengen en danken om zijn grote barmhartigheid, maar ook een dag van ons toevertrouwen aan die barmhartigheid van God. We kunnen Gods liefde niet los zien van de sacramenten – want daarin wordt zijn liefde zo concreet en persoonlijk. Dat geldt voor ieder sacrament, misschien het meest intens voor het doopsel en de biecht, omdat het dan om vergeving gaat, die een diepe vrede geeft. – We hoorden zojuist de woorden ‘Ontvangt de heilige Geest. Als gij iemand de zonden vergeeft dan zijn ze vergeven, als gij ze niet vergeeft zijn ze niet vergeven.’ God komt ons in zijn Zoon Jezus heel nabij. Wij kunnen Hem aanraken, zoals Thomas daartoe wordt uitgenodigd. 

Twijfel; ongeloof, verbazing en hoort er allemaal bij en het kan samen gaan met geloof, met vrede die Jezus is komen brengen. Jezus komt ons vrede brengen. Dat is Gods barmhartigheid. Het geloof in Jezus geeft mij een vrede die als het ware een veerkracht geeft die mij helpt om niet uit het veld geslagen te zijn bij tegenslag. Die mij een rust geeft, die niet iets passiefs heeft, maar een wijze om met gebeurtenissen om te gaan. En ook dat is weer te mager, want geloven is meer dan een manier van leven en omgaan met mensen en wat je overkomt – hoe je in het leven staat -; het raakt mij persoonlijk en geeft een diepe vrede omdat Jezus ook mijn Verlosser is. Verlosser van tegenslagen en uiteindelijk ook van de dood. Ik mag de hoop levend houden, omdat ons geloof hoop en uitzicht biedt: Jezus is verrezen en nodigt ons uit om Hem te volgen. 

Die uitnodiging is iets van Gods barmhartigheid – ook daar waar ik zelf tekortgeschoten ben en me zelf iets moet verwijten, hoef ik niet met die schuld te blijven lopen: Gods vergeving is iets wat zijn warmhartigheid laat zien. En de wijze waarop wij die vergeving kunnen ontvangen sluit helemaal aan bij de ervaringen van de psychologie dat je moet uitspreken wat je belast. Het sacrament van de biecht biedt daarvoor die beslotenheid en sacramentele heiligheid die wel een drempel vormt, maar ook de vrede en de vreugde biedt die bij ons geloof hoort. Het maakt verlossing concreet – het geloof raakt mij dan zelf! Of liever Jezus raakt mij aan, zoals Hij Thomas raakte.

Jezus laat het altijd bij een uitnodiging. Tot Thomas, “Kom hier met uw vinger en uw bezie mijn handen; steek uw hand uit …wees niet langer óngelovig, maar gèlovig! “ 
Gods barmhartigheid is dat Jezus ons de hand reikt; wij hoeven die maar te grijpen. Hoe concreter ons geloof daarbij wordt, hoe beter! Des te dieper ervaren we Gods vrede. 

Geloven is geraakt worden door Jezus – en ik zou eraan willen toevoegen, zoals Hij zich nu in en door de kerk laat raken. Voor de apostelen en mensen uit zijn tijd vroeg dat net zo veel geloof als van ons. Zij konden bouwen op wat ze met Jezus hadden meegemaakt. Ook wij hebben onze geloofservaringen. Die kunnen ons helpen om te komen van ongeloof tot geloof; zoals Thomas, om dan met hem te zeggen: Mijn Heer en mijn God, Vader, Almachtige, Eeuwige, of hoe wij Hem ook willen aanspreken.