‘Meneer, als ik het vak Frans kies, moet ik U laten vallen’ zei vroeger wel eens een leerling tegen mij wanneer hij zijn vakkenpakket voor de laatste schooljaren moest samenstellen. Keuze van het ene vak hield toen in dat een ander vak niet gekozen kon worden. 

Niet alleen leerlingen in school maar ook volwassenen worden in hun levens voor keuzes gesteld. Soms hebben die keuzes geringe invloed op het leven en denken van hen die kiezen, een andere keer wordt bij een keuze het hele leven op het spel gezet. Denkt u maar eens aan de keuze van een huwelijkspartner. Meestal gaat aan die gewichtige keuze heel wat (be)denktijd vooraf, omdat de gevolgen van een verkeerde keuze zo groot kunnen zijn. Ook daarom leven jongeren zo lang samen voordat ze trouwen, en soms duurt die periode zo lang dat er van trouwen helemaal niets meer komt.
Veel ouderen vinden dat maar niets. Vroeger was alles duidelijker zeggen zij. Je wist wat je te doen en te laten had, want zoveel mensen vóór jou hadden hetzelfde meegemaakt. Trouwen deed je eens in je leven en vervolgens moest je je daar maar aan houden. Vandaag de dag is er meer begrip dan vroeger voor mensen die op hun keuze willen terugkomen.
De lezingen van de viering van vanmorgen gaan ook over het maken van keuzes. De profeet Elia, op zoek naar een opvolger, kiest de landbouwer Eliza uit om deze met de profetenmantel te bekleden. Maar Eliza wil eerst even naar huis, om zijn ouders gedag te zeggen en zijn werklieden te eten te geven. Elia staat hem dat toe. Daarna komt Eliza terug bij Elia, slaat de profetenmantel om en gaat aan het werk als een soort profeet in opleiding.

In de evangelielezing wordt een veel zwaarder beroep op de aangesprokenen gedaan. Jezus, nodigt zijn leerlingen niet vriendelijk uit zoals Elia deed, maar zegt bijna dwingend tegen hen: ‘Volg mij’. Maar dat niet alleen, wie aarzelt mijn bevel op te volgen, zegt Jezus, wie zo nodig zijn familie nog goedendag moet zeggen, die is niet geschikt voor het Rijk Gods.
Dan zouden wij het toch flink kunnen schudden, medeparochianen. Hoe vaak laten wij het niet afweten als een beroep op ons wordt gedaan! Geen tijd, we zijn al bezet, we kunnen nu even niet, kom morgen nog maar eens terug etc. Wat weten we niet allemaal te verzinnen om ons aan een vraag om hulp te onttrekken. Nog maar niet te spreken van de excuses die we bij de hand hebben om maar niets te doen om iets in onze omgeving ten goede te veranderen.
De vrijheid om al of niet te helpen, om initiatieven te ontplooien hebben we van God gekregen. We kunnen die vrijheid, zegt Paulus vandaag in zijn brief, misbruiken als voorwendsel voor de zelfzucht, voor het najagen van ons eigen voordeel of onze eigen genoegens. We kunnen ook proberen naar de Geest te leven, door de naaste als onszelf te beminnen.
Door dat standvastig te doen tonen wij ons geschikt voor het Rijk Gods, zijn wij ook navolgers van Jezus. Wat consequente navolging betekent valt uit de tekst van het evangelie op te maken. Ik noem hier enkele punten:
Permanente onrust, geen vastigheid in het leven. Beseffen dat alles in ons leven genade is, door God aan ons gegeven om er het beste van te maken voor anderen.

De wil van God boven alles te stellen. Deze wil kunnen we kennen door naar ons geweten te luisteren en te doen wat het geweten ons ingeeft. Niet door zonder nadenken doen wat de mensen om ons heen ook doen.
Navolging zal niet vanzelf gaan en soms ook wel flink wat pijn doen. Zoals in het evangelie van vorige zondag, dat in de grondtekst aan het evangelie van vandaag vooraf gaat, staat geschreven: ‘Wie mijn volgeling wil zijn, moet mij volgen door zichzelf te verloochenen en door elke dag opnieuw zijn kruis op te nemen’ De volgeling dient zo elke dag opnieuw te kiezen voor Jezus.

Goed daarom dat er een groep mensen is die deze oriëntatie met ons deelt, die met ons naar Gods woord wil luisteren en Zijn aanwezigheid onder ons wil vieren in de tekenen van brood en wijn.

Amen.


Diaken H. Renckens