Medeparochianen,

Het komt wel eens voor dat ik in school of dichtbij huis jongens met elkaar zie vechten. Serieus vechten. Dus niet dat jongehonden gedoe van aan elkaar zitten, elkaar weer vastgrijpen, en opnieuw beginnen, maar echt serieus vechten om te beslissen wie van tweeën nu het sterkste is. Een dergelijk partijtje worstelen vindt doorgaans zijn einde, als een van de twee hardop uitroept: Vrede? De andere partij heeft dan de keuze uit instemming betuigen met het voorstel of de strijd voor te zetten. Na afloop van het gevecht ontstaat een nieuwe verhouding tussen de twee strijders. Voor hen, maar ook voor de omstanders, is nu duidelijk wie van de twee de baas is geworden of is gebleven. Biologen zeggen dan dat de pikorde opnieuw is vastgesteld in de groep waarin deze twee jongens leven.

Kleine jongens vechten nog met hun lichaamskracht, volwassenen doen dat subtieler. Die gebruiken de kracht van hun woorden om anderen de baas te zijn, omringen zich met bezittingen om te laten zien dat ze meer verdienen dan de anderen. Zij dwingen op die manier ontzag, respect en rust om zich heen af. Er heerst dan een vrede, die ik ‘dynamische’ vrede zou willen noemen, een toestand van rust die snel weer verstoord kan worden en daarom steeds weer kan verdwijnen en opnieuw goedschiks of kwaadschiks gevestigd moet worden.

Jezus spreekt vandaag in het evangelie ook over vrede. Maar direct voelen we aan dat Hij daarmee iets anders bedoelt dan afwezigheid van oorlog, wapenstilstand, een vreedzame zondagmiddag, na een smakelijk middagmaal, in de kring van onze geliefden. Vrede in de hebreeuwse betekenis van sjaloom, staat voor welzijn, harmonie met de gehele natuur, in overeenstemming leven met God en met jezelf. Dat valt op te maken uit teksten in het Oude Testament waarin het woord sjaloom wordt gebruikt. Die teksten heeft Jezus ook gekend, vormen de achtergrond van zijn handelen en spreken. Die echte sjaloom is uiteindelijk, volgens het geloof van Israël, niet door mensen tot stand te brengen, maar een geschenk van God, is ook die relatie met God zelf, een relatie van hoop,overgave, geloof en liefde. Vandaar dat Jezus zegt: ‘Mijn vrede laat ik U’
Het gaat dan allereerst om innerlijke vrede, die als vrucht een uiterlijke vrede heeft, een leven in liefde met de anderen, eerlijkheid, rechtvaardigheid, barmhartigheid. Zo is de menselijke liefde, puur en vrij van elke vorm van eigenbelang, een spiegel van de goddelijke liefde, die Vader, Zoon en Geest in volheid, maar ieder op eigen wijze bezitten. De vrede, die Jezus ons nalaat, is dan niet de afwezigheid van een al dan niet gewapend conflict, maar de aanwezigheid van welzijn en recht voor allen.
Om die taak goed uit te voeren belooft Jezus de apostelen en hun opvolgers, wij allen dus, een Helper, de Heilige Geest. Deze zal ons helpen de woorden van Jezus naar onze tijd toe te verstaan en zal ons bijstaan van elkaar te houden. Wij zullen creatief dienen te zijn en steeds nieuwe manieren moeten zoeken en ook vinden om aan het gebod van de liefde trouw te blijven. Geen geringe opdracht, maar de moeite van het proberen waard, want de echte liefde kent immers vele wegen naar zijn doel.

Diaken Renckens