Feest van de H. familie valt samen met de jaarwisseling.

Welke trends worden gezet? “Religie en internet” worden belangrijker in 2007 las ik. Je eigen website … en spiritualiteit in zijn algemeenheid scoort hoog (dat wil nog niet zeggen dat mensen kerkelijker worden. [ gelovig is nog niet hetzelfde als christelijk, laat staan kerkelijk])

Het is meer dat er een soort tegenhanger van de globalisering is; een zeker heimwee naar het vertrouwde … In dit verband las ik een woord van Bill Clinton: UBUBUNTU; ik ben wat ik ben, omdat we met zijn allen zijn.
Past bij het feest van de H. Familie = feest van complementariteit. – zoals Jezus, Maria en Jozef een geheel vormen en ieder een eigen aanvullende taak hebben. We hebben elkaar nodig. En het is ook goed om ons niet af te sluiten van wat er in de wereld om ons heen gebeurd. Christelijk leven is altijd als een zuurdesem in de samenleving zijn. Mee doen – je handhaven in de samenleving - en tegelijk je eigen principes houden: jezelf blijven! Gelovig blijven, Katholiek.

Het heeft zijn voordelen als iedereen katholiek is, dan doe je gewoon mee. Maar het moet nog wel een persoonlijke overtuiging worden. In onze tijd gaat het daar juist om, want voor velen hoeft het geloof niet meer zo. We worden opgeroepen toe te groeien naar een persoonlijke, gelovige, overtuiging. Een katholieke overtuiging die wij ons eigen moeten maken; we mogen ons bewust zijn dat christen-zijn; katholiek zijn keuzes vraagt die niet door iedereen worden gemaakt. De eeuwen door is dat zo geweest. We hebben een bekende brief uit de tijd van de H. Schrift (wellicht een eeuw later die hier een mooi getuigenis van geeft. En ons laat zien dat mensen toen voor dezelfde dilemma’s stonden als wij nu.

Vgl. de brief aan Diognetus: “De christenen verschillen niet van de anderen,noch door het land dat ze bewonen, noch door de taal die zij spreken, noch door hun kleding. Zij zonderen zich in hun steden niet af en hebben geen eigen taalgebruik, evenmin leiden zij een bijzonder soort leven….… qua voeding en de rest van hun bestaan passen zij zich aan aan de plaatselijke gewoontes, …." Zij wonen op aarde maar het zijn hemelburgers.

"Ze wonen in het eigen vaderland,maar als vreemden. Ze nemen deel aan al hun plichten als burgers, maar ze worden behandeld als vreemden. Elk vreemd land is voor hen vaderland en elk vaderland is voor hen vreemdland. Ze huwen zoals alle anderen en brengen kinderen voort,maar ze laten hun pasgeborenen, niet achter. Ze hebben gezamenlijk maaltijd, maar ze delen niet het bed. 

Ze leven in het vlees, maar niet volgens het vlees (2 Kor 10,3; Rom 8, 8-12). Ze brengen hun leven op aarde door, maar het zijn burgers van de hemel.
Ze zijn in de wereld zoals de ziel in het lichaam. "Om het in één woord te zeggen, de christenen zijn in de wereld zoals de ziel in het lichaam. Zoals de ziel in heel het lichaam is, zo zijn de christenen uitgezaaid in de verschillende steden van de wereld . De genade bewaart hen, de vrede beschermt hen, de heilige schrift leidt hen, de wijsheid onderricht hen, het (eeuwige) leven is hun oriëntatie, en God is hun koning". In een ander geschrift uit de tweede eeuw ("Apologie" van Aristide). "De christenen dragen de wetten van God in hun hart ingegrift en ze onderhouden ze in de hoop op de toekomstige wereld. Daarom plegen ze geen echtbreuk noch ontucht; ze leggen geen valse getuigenis af; ze eigenen zich niet toe wat ze ter bewaring ontvangen hebben; ze begeren niet wat hun niet toebehoort; ze eren hun vader en hun moeder en doen goed aan hun naaste; … wat ze niet willen dat anderen hun doen, dat doen ze zelf niemand anders aan. “

Combineren we deze woorden met die van de 1e lezing uit Jezus Sirach: “Wie zijn vader eert zal een lang leven genieten en wie vader gehoorzaamt verkwikt het hart van de moeder … “de eer aan de ouders

Woorden die voor ons een oproep zijn, zonder dat er meteen een praktisch antwoord is op iedere vraag. In de praktijk staan we vaker voor een dilemma, waarbij ons gevoel en ons verstand tegenover elkaar staan.
Soms moet je iets doen wat je niet wilt. Vooral als je iemand die je heel dierbaar is uit handen moet geven; door een ander moet laten verzorgen. Echtgenoten en kinderen doen altijd met pijn in het hart een echtgenoot, of moeder naar een verpleeghuis. Soms moet je je onmacht erkennen. Dat

Zorg voor ouders is niet zo gemakkelijk. Zorg voor je man of vrouw kan ook pijnlijke beslissingen met zich mee brengen. Zorg voor kinderen is ook niet zonder pijn en verdriet – ook Maria en Jozef hebben dit ervaren. Kiezen voor wat God verwacht … dat is uiteindelijk ene criterium … “Wisten jullie dan niet dat Ik in het huis van mijn Vader moest zijn.”