Je hoort en ziet zoals je bent. Wat je opmerkt, hangt sterk af van je stem-ming. Ben je verliefd, dan zie je alles door een roze bril. Ben je vol zorgen, dan is de wereld om je heen donker en somber. De manier waarop je de wereld om je heen waarneemt, is afhankelijk van je innerlijk, ook al ben je je dat meestal niet bewust. Het is dan ook een opgave om zó rustig en leeg van jezelf te worden, dat mensen, dieren en dingen mogen zijn zoals ze zijn. Ik houd mezelf vaak voor: Laat al wat je omgeeft spreken uit zichzelf, al wat je ontmoet het eigen verhaal vertellen; kijk onbevangen om je heen om het leven te zien zoals het is. Bij uitstek in de ontmoeting met mensen.

Het evangelie vertelt over de ontmoeting van Maria en Elisabet. Een diepzinnig verhaal vol symboliek. Twee zwangere vrouwen, de een jong, de ander al op jaren. Uit deze vrouwen worden twee jongens geboren, mannen die een totaal nieuwe tijd inluiden: Johannes de Doper en Jezus de Christus. Wat gebeurt er als deze vrouwen elkaar begroeten? We horen vandaag wat Elisabet zegt. Maria’s woorden, haar danklied (het Magnificat), worden niet gelezen. Wat roept Elisabet? Ik vertaal het kort in eigen woorden:

'Je komst, Maria, is een geschenk uit de hemel. Jij bent de moeder van mijn Heer. Wat een genade dat je hier bent. De Heer zegent jou meer dan alle andere vrouwen. Ik dank God om het kind dat jij in je schoot draagt. Je bent uniek, jij durft je totaal verlaten op wat de Heer je zegt'.

Dit ontmoetingsverhaal laat iets heel bijzonders zien. Lucas tekent twee vrouwen die elkaar blij en dankbaar erkennen, open voor wat God in ieder van beiden tot stand brengt. Voor mij is dit de kern van elke ontmoeting: de medemens ervaren in de diepte van zijn/haar persoon. In die ander zit iets van God. In elke ontmoeting spreekt God me aan, hoe dan ook. Van alle mensen geldt: ‘In God leven wij, bewegen wij en zijn wij’ (Handelingen van apostelen 17,28). God is de Levende in alle levenden.

Hoe ervaar je de mens die op je pad komt? Natuurlijk, eindeloos gevari-eerd, van de anonimiteit in het verkeer tot de intimiteit van vriendschap en huwelijk. Als je een mens persoonlijk ontmoet, komt de vraag: wat ervaar ik? Wat zie ik? Dwing ik die ander ongemerkt in de programmatuur van mijn benauwde ik of mag die zijn zoals die is? Hoe groot is mijn innerlijke ruimte? Want daarvan hangt af of ik de ander werkelijk ontmoet zoals die is. Maria en Elisabet ontmoeten elkaar in het diepst van hun wezen. Zij ervaren elkaar als een geschenk van God. Als ik leeg ben van mezelf, kan ik de ander soms ook zien als iets van God. Juist die innerlijke ruimte maakt het mogelijk. In de Bijbel heet dit: Maria en Elisabet zijn vervuld van de heilige Geest. Dat is de binnenkant van hún ontmoeting. Én van de manier waarop wij een mens kunnen ontmoeten. De heilige Geest in ons doet ons verstaan wat die zelfde Geest in anderen tot stand brengt en tot ons zegt. Voor mij is dit een reminder. Toeleg op de heilige Geest in mij is toeleg op innerlijke ruimte. Een heerlijke levenskunst waar ik mijn leven lang mee bezig blijf.

P. Stevens.