Enkele jaren geleden, in de zomer nog wel, kwamen de dagbladen opeens met foto’s van Wladimir Wladimirowitsj Poetin op berenjacht in Siberië. Hij was niet meer de kalende kleine man in judopak maar een grote vent met een manshoog geweer. Voor de westerlingen was het wel duidelijk dat de president aller Russen een nieuw imago aan het opbouwen was. Het beeld dat de mensen van Poetin hadden moest gewijzigd worden. Of dat door deze fotocampagne gelukt is weet ik niet. Wel weet ik, net als U, dat het beoordelen van een mens alleen afgaand op zijn uiterlijk een hachelijke zaak is. Toch gaan wij af op het uiterlijk als we voor de eerste keer iemand zien. We weten dan heel goed dat we ons kunnen vergissen. Schijn bedriegt, zegt het spreekwoord immers. In het evangelie van vandaag vraagt Jezus zijn leerlingen niet naar het beeld, het imago, dat de mensen van hem hebben, maar hij vraagt de leerlingen wie de mensen denken dat hij is. Een reeks namen wordt genoemd: Johannes de Doper, Elia, een van de profeten. Allemaal namen van mannen die op het einde der tijden volgens de joodse traditie zouden kunnen terugkeren op aarde. Petrus zegt dan uit zichzelf: Jezus, Jij bent de gezalfde, de Messias, dus niet iemand zoals Elia, Johannes of een van de profeten die nog voor de Messias zouden moeten komen, nee jij bent de Messias zelf. Eindelijk maakt de evangelist Markus aan de toehoorder bekend wie Jezus is. De man die blinden laat zien, doofstommen laat spreken, die verhalen hebben we in de vorige weken gehoord, is de langverwachte Messias, de redder van Israël.

Mooi, dat weten wij al lang. Jezus is de Zoon van God, de Messias of de Gezalfde. Dat is geen nieuws voor ons.
Maar wat daarna komt in het evangelie van vandaag, is niet zo bekend. Is ook zo bedreigend voor ons. Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen. Wie zijn leven verliest omwille van Mij en het Evangelie zal het redden. Dat staat er. Wij kunnen ons leven wel verliezen door een ongeluk een ziekte, maar dat is dan tegen onze eigen wil in. We gaan allemaal wel dood, maar je leven op het spel zetten, dat doen we niet. En toch, het gebeurt wel eens. Agata Mróz, een Poolse volleybalspeelster uit de nationale ploeg, raakte kort na haar huwelijk zwanger, bleek toen aan leukemie te lijden en had volgens haar artsen nog maar enkele maanden te leven omdat een doeltreffende behandeling van de ziekte onmogelijk was zonder schade voor het nog ongeboren kind. Agata en haar man Jacek beslisten voor de bevalling wie er zou moeten blijven leven Agata of het kind. Agata, zei toen: ‘Als gelovige zou ik niet echt meer Jezus in mijn leven kunnen navolgen als ik ten koste van mijn kind zou willen blijven leven. Hij heeft zijn leven voor ons gegeven, ik geef het mijne voor ons kind.’ Bestraling en chemotherapie bleven uit en zo gebeurde het dat hun kind geboren werd in januari 2008 en dat Agata overleed in juni van dat jaar, op de eerste verjaardag van haar huwelijk. Twee dagen voor haar dood gaf ze aan haar man de volgende boodschap mee: ‘Wees gelukkig, ik heb geen spijt over ons besluit.’

Dit voorbeeld treft ons natuurlijk in het hart. Het is geen verhaal van lang geleden maar van heel dichtbij. Over een bloedmooie vrouw van 28 jaar, een topatlete, die samen met haar man Jacek heel duidelijk maakt wat het betekent zijn leven te geven en zich er ook niet voor schaamt daarover te praten voor de media en zo van Christus te getuigen. Zo’n spectaculaire daad als die van Agata wordt gelukkig vooralsnog van ons niet gevraagd. Maar toch worden ook wij door de woorden van de apostel Jakobus in de tweede lezing opgeroepen ons geloof in daden te tonen. Hoe zit dat met ieder van ons? Een gewetensvraag voor deze week!
De oproep tot navolging van Jezus is radicaal, betekent jezelf naar achteren duwen zodat de ander vooraan komt te staan. Betekent ook je kruis op te nemen, dat wil zeggen: de navolging is niet eenmalig maar voortdurend. Zoals ouders van een gehandicapt kind hun kruis kunnen opnemen en dag in dag uit hun kind beschermen, verder helpen, weerbaar maken en leren om later op eigen benen te staan. Een taak die hun hele bestaan verandert daardoor andere mensen van hen maakt. Door de navolging in het spoor van de Heer worden wij bevrijde mensen. Aan ons gelovigen de taak om ons kruis op ons te nemen.

Diaken H. Renckens