Wat vieren we met Pinksteren? “Ik weet het niet precies, maar het eindigt met “pop”. … En Pink-pop komt natuurlijk van Pinksteren. De komst van de H. Geest is niet vanzelfsprekend. Ook als je de betekenis weet, blijft het wat abstract.
Het gaat om de H. Geest, en ik voeg er meteen aan toe: in confrontatie met wat op ons afkomt. Het gaat bij de H. Geest niet alleen om wat mooi, goed en waar is, maar ook om hoe komen we daar?! De H. Geest krijgt pas betekenis als je erkent dat er ook een tegenwerker is; dat niet alles Heilige Geest is. Anders krijgt Pinksteren louter iets romantisch, iets idyllisch, wordt het een sprookje. En dat is het juist niet! De geschiedenis van God met de mensen is altijd een geschiedenis van confrontatie en de keuzes. Op wereldniveau; en ook in het klein in onze eigen omgeving en ín mijzelf. – Vgl. Paulus: ik doe verkeerde wat ik niet wil. – 
De H. Geest leert ons om de schuld als iets mis gaat niet op de omstandigheden te gooien. Niet met de vinger naar een ander wijzen, wat we spontaan vanaf de erfzonde wel doen. (Adma  Eva  de slang.) Hoe waar dat ook is! 
Als een huwelijk spaak loopt; als ik een andere weg ben ingeslagen dan ik had moeten doen, als ik uitval naar mensen om mij heen; als ik het te druk heb om aandacht te geven aan mijn gezin, aan Jezus Christus, aan … en vul maar in …. 
Leven vanuit de H. Geest betekent: niet naar de ander of de situatie wijzen, maar de vraag in je toelaten: hoe ga ik nu met deze moeilijke omstandigheden om? Maak van die moeilijke omstandigheden (waar je misschien buiten je schuld in terecht gekomen bent) een kans om Gods Geest door jezelf te laten werken!

Het beste huwelijk is niet waar het nooit botst; dat kan, maar dat hoeft niet. Wel waar kansen gegeven worden. Als de een altijd toegeeft, om de vrede te bewaren, hoeft dat niet iets van de H. Geest te zijn. Waar je nooit of te weinig kunt toegeven, is de H. Geest ook niet aanwezig. Waar mensen elkaar geen kansen geven, geen tijd geven om te groeien is te weinig H. Geest. Met geduld elkaar kansen geven te groeien.

De H. Geest doet ons beseffen dat we uit een crisis groter te voorschijn kunnen komen. Bijvoorbeeld: zolang iemand alléén zijn werk doet, krijgt hij geen ruzie met collega’s, krijgt hij alle lof en waardering. Dat geeft dan een goed gevoel. Als er iemand bijkomt, en die doet het net anders, niet eens beter, of die krijgt een stukje van de waardering die jij eerst kreeg en je moet dan samenwerken, dan gaat het botsen! (Als eerste in ons binnenste!) Dan kun je die ander wel de schuld geven dat het niet goed gaat, maar het kan heel goed zijn dat nu (pas) een stuk jaloezie naar boven komt, die je altijd al had, of dat je wel erg uit bent om erkenning en waardering. Een opmerking die iemand maakt kan voor 90% overdreven of onwaar zijn, maar toch voor 10% wel kloppen. En ben je dan bereid die 10 % te zien?, of focus je je op wat goed was en heb je eigenlijk een blinde vlek voor “zo ben ik nu eenmaal”. Dan ontdek je hoe de H. Geest werkt. De H. Geest is in die zin ook de Geest van de confrontatie. De H. Geest is altijd gericht op Jezus Christus, om Hem groter te maken! 

Waar wij zeggen: ik doe toch geen kwaad, daar is niet zoveel H. Geest. Dat zal dan wel waar zijn, maar het is té menselijk gezien. Goed en kwaad moeten we niet zo geïsoleerd zien. Ze gaan vaak door elkaar. Ons egoïsme kan in heel goede dingen die we doen doorwerken. De H. Geest heeft te maken met de kansen zien die ons geboden worden. Kansen om meer op Jezus Christus te lijken, om bijvoorbeeld met voorkomende liefde te zorgen dat het goed gaat; van te voren al zien waar iets mis kan gaan. – zoals we dat zien bij gevaren voor kinderen. Of bij alles wat ons ècht ter harte gaat!
De H. Geest heeft er alles mee te maken hoe we in moeilijke omstandigheden voor Jezus Christus kunnen opkomen! Door onze houding, door onze woorden, door ons zwijgen, door concrete daden! Opkomen voor Gods aanwezigheid in onze wereld, opkomen voor mensen, die de dupe kunnen worden. De H. Geest is van hoe kunnen we zo goed mogelijk met de gegeven omstandigheden omgaan, niet als een status quo, maar om te komen tot wat echt en waar is. Om te komen tot Jezus Christus! De H. Geest is altijd op Jezus Christus gericht. 

Hij is de weg, de waarheid en het leven. (vgl. Koppenraam. Laatst vroeg een vormeling. Waarom staan daar zoveel mensen op die niet katholiek zijn. Ik vind dat vreemd in een kerk! Natuurlijk kunnen we dat verdedigen, maar het deed me wel beseffen wij moeten getuigen van Jezus Christus. Dat is ónze primaire taak, ook naar de komende generatie. En niet blijven hangen bij “ieder geloof heeft wel iets goeds” – dat is voor onze generatie net zo vanzelfsprekend als dat de zon opgaat. De H. Geest kan ons doen getuigen dat ons christelijk geloof er bovenuit gaat. Dat durven te geloven. Dat het katholieke geloof het ware geloof is. Niet afdwingend – God wil in vrijheid gediend worden – wel geloven dat het voor álle mensen goed is om in Jezus te geloven! 
Ik denk wel eens het is zeer de vraag of het iets van de H. Geest is wanneer wij het woord tolerantie gebruiken, of ieder vrijlaten (= ieder moet zelf maar doen wat hij wil) – dat klínkt wel liefdevol en vol begrip voor de ander, maar er ontbreekt ook iets. Er is ook en desinteresse. De ander interesseert mij niet. Natuurlijk moeten we een ander accepteren zoals die is. Maar er ontbreekt bij ons iets van die vurigheid, van dat enthousiasme, van ergens voor gaan. Tolerantie en ieder vrijlaten is goed, moet ook, maar het komt bij ons vaak voort uit “ze doen maar, mij maakt het niet uit”. Wij vinden ons geloof niet zo belangrijk. Wij zijn te zeer van mening: het maakt allemaal niets uit. (Ook al zeggen we dat niet telkens.) Bij dingen die je belangrijk vindt, maakt het je wel uit wat de ander doet. Zonder dat je gaat dwingen. Vrijheid moeten we hoog in ons vaandel houden. Natuurlijk moeten kinderen en jongeren zelf hun weg zoeken, maar een helpende hand mogen ze wel verwachten. 
Een helpende hand door ons enthousiasme voor Jezus Christus. En dat concreet laten worden in een meeleven met zijn kerk, nu in 2009! Wanneer wij niet meer enthousiast zijn voor Jezus Christus, niet meer enthousiast voor Paus en kerk gaan, maar er juist kritiek op hebben, dan kán het niet anders dat velen om ons heen er ook niet meer warm voor lopen. Met de vinger gaan wijzen heeft dan geen zin. Fouten moeten we erkennen, maar onze houding kan niet dezelfde zijn als van degenen die niet geloven! Ons persoonlijke getuigenis mag anders zijn dan wat de media ons voorhouden.
“Kerstmis en Pasen vind ik geen christelijk feest” zei een jongentje mij. “Nee,” zegt hij, “dat viert iedereen.” En dat is waar om Kerstmis en Pasen te vieren hoef je geen christen te zijn, dat kun je a.h.w. ook zonder de H. Geest. Kinderen prikken door een oppervlakkig christen-zijn door. Wij moeten laten zien dat wij het de moeite waard vinden om katholiek te zijn. Dat wij het waard vinden om daar tijd in te steken. Als gelovige christenen moeten wij veel meer staan voor dat wat ons misschien zelf ook moeite kost. We kunnen in iedere situatie christen zijn en blijven. 
Niet wachten op de ideale mensen om ons heen, maar juist midden in die wereld waar wij leven temidden van mensen van wie we de kleine kanten en tekortkomingen kennen om daar de liefde van Jezus Christus een kans te geven. Dat is meewerken met die H. Geest, die in ons leeft!