Verheug je, wees blij – dat kan als je gelukkig bent! Op zoek naar geluk. We zijn gelukkig als we goed in ons vel zitten. Arbeidsgeluk, familiegeluk, enz.
Ook voor degenen die een tegenslag hebben gehad, voor wie het een moeilijk jaar is geweest, geldt dat het dit weekend een blijde zondag is; “verheug je”.
Wat er ook gebeurd is we mogen ons verheugen, omdat het vlug Kerstmis wordt, omdat Jezus kom, onze Verlosser. Wat er ook gebeurd is, het mag voor iedereen kerstmis worden; en je mag het ook vieren, al ben je misschien helemaal niet in de stemming. Ons geloof is een hoopvol geloof; er wordt ons uitzicht geboden. Dat is kerstmis: Gods Zoon wordt mens om alles wat er aan kwaad of negatiefs is te overwinnen. Hij heeft het laatste woord; al merken we het soms nog niet zo. We mogen het geloven dat Jezus sterker is en vooral dat Hij ons geluk wil.
We zijn op zoek naar geluk en dan komen we bij een Johannes de Doper … de Rechtvaardige! Die ons oproept om dingen te doen die we spontaan helemaal niet zo vlug zouden doen. Hij zegt: doe je plicht! Klinkt niet vreemd.
Waarom moeten we onze plicht doen? Onze plicht als vanuit onze job, onze verantwoordelijkheid als man, vrouw, kind, als christen.
Alleen maar je zin doen, maakt niet gelukkiger; je plicht doen kost wel meer moeite.
Altijd je eigen zin doen of je zin willen hebben werkt verslavend en egoďstisch. Iets in ons draait, wanneer wij een dakloze de daklozenkrant zien verkopen en wij lopen er langs. Moeten we die nu kopen of niet?
Er is zo’n stem in ons die zegt: wij hebben het goed en waarom hij dan niet? Wanneer armen, daklozen, vluchtelingen, asielzoekers een gezicht en een naam krijgen en je hen persoonlijk kent, of alleen maar ontmoet, dan is het anders dan theoretisch. Plicht om concreet te zorgen voor mensen in nood.
Maar wat moeilijker is: in vrede en harmonie leven met de mensen naast ons, die we vaker op een dag zien, met wie we in één huis wonen, die de kleine kanten van ons kennen; precies weten wanneer we prikkelbaar zijn, die misschien zelf ook vaker een slecht humeur hebben of zich afreageren op ons.
Frappant is dat het vaak veel moeilijker is om liefdevol,vriendelijk te staan tegenover degenen die direct naast je staan, als tegenover mensen die je maar af en toe ziet. “Uw vriendleijkheid moet bij alle mensen bekend zijn”.
En toch ligt onze eerste verantwoordelijkheid bij degenen met wie wij het leven delen, of die we vaker tegen komen. – In die zin kanhet een zegen zijn álleen’ te wonen; anderzijds merk je dan ook het alleen-zijn als een stuk eenzaamheid.
Wij zijn geschapen voor elkaar; niet dat iedereen een relatie moet aangaan, maar wij hebben wl een verantwoordelijkheid naar elkaar. Wij kunnen pas echt gelukkig worden als we die verantwoordelijkheid nemen. In de zin van de apostel Paulus, die ons voorhoudt: “Het is zaliger te geven dan te ontvangen.”
Een blijde adventszondag omdat we onbezorgd mogen zijn. Wij maken ons meer zorgen dan nodig. Jezus is onze Verlosser. Wij mogen onze zorgen op Hem afwentelen; vooral die zorgen waar je niets aan kunt doen: dat kinderen een andere weg zijn ingeslagen; dat je relatie stuk is gelopen … - ook als we tekort geschoten zijn. – Herstellen wat kan, maar ook accepteren zoals we zijn en beseffen dat we verlossing nodig hebben. Daarvoor komt Jezus in de wereld.
Er is bij God altijd een wisselwerking; het komt nooit van Hem alleen; Hij wil gewoon dat wij instemmen; dat wij eerlijk naar onszelf, eerlijk naar de medemens kijken en eerlijk naar God kijken. En dan doen wat we kunnen en erop vertrouwen dat God aanvult, waar wij tekortschieten.
De weg van de bekering gaan, waar Johannes toe oproept is daarom een blijde weg; al zal die inspanning en moeite kosten. In alles komen we ook het kruis tegen. We moeten het niet ontlopen; Jezus heeft het ook niet ontlopen; maar het met Hem dragen in het besef dat door het kruis de Verlossing komt.
Hier leven we niet in ideale omstandigheden, of met ideale mensen. Daarvoor is de bekeringsoproep. Bekering is iets van onszelf; wij kunnen niet een ander bekeren of een ander er toe dwingen. Hoogstens uitnodigen; niet zo zeer door woorden, maar meer door de blijheid van ons geloof, door de vreugde van het er zijn voor elkaar uit te stralen.
