Pasen is belangrijker dan Kerstmis. We kunnen het belang van Pasen niet overschatten. Pasen is voor christenen minstens net zo belangrijk als de ramadan voor moslims. Pasen = Jezus overwint de dood. Wij zien om ons heen dat de dood alles vernietigt – ook wat zondig en vergankelijk in ons is. Jezus echter maakt de dood zelf ongedaan. Pasen is Jezus’ overwinning op de dood. – soms kan het leven voor mensen zo zwaar worden dat de dood een bevrijding is. Jezus echter bevrijdt ons van de dood zelf en alles wat ons bedrukt! Ik bedoel: het kwaad heeft niet meer het laatste woord, Jezus is opgestaan uit de dood en heeft zo de macht van het kwaad gebroken.

Het paasbericht uit het evangelie van zojuist bracht mensen van slag. “De vrouwen gingen naar buiten en vluchten weg van het graf, want schrik en ontsteltenis hadden en overweldigd. Uit vrees zeiden ze niemand er iets van!” 
Marcus is uiterst sober in zijn weergave van de verrijzenis. Niets van franje, niets van bewijzen. Óf het is voor hem zo vanzelfsprekend; óf hij gaat er vanuit: je gelooft het wèl of niet. Voor degenen die wel geloven is er geen bewijs nodig; en voor degenen die niet geloven is er geen bewijs mogelijk.
En zeker aan het begin is er bij Marcus niet zoveel geloof, eigenlijk alleen maar ongeloof. Niet eens twijfel. Ze denken er sowieso niet aan dat Jezus uit de dood is opgestaan!

Wat is er na de kruisiging en de graflegging gebeurd? De vrouwen hadden de sabbatsrust in acht genomen en onmiddellijk daarna gaan ze naar het graf – om de herinnering aan Jezus vast te houden. Niet omdat ze al geloofden in de verrijzenis. Ze maakten zich zorgen over de steen die voor het graf lag. Díe steen bleek al weggerold, maar de steen op hun hart was nog niet weggerold. Hun hart was nog als graniet.

Ook bij de andere leerlingen hetzelfde ongeloof!
In de paar verzen die nog komen verwijt Jezus hun ongeloof: toen Maria Magdalena vertelde dat zij Jezus had gezien: “geloofden ze het niet! de twee leerlingen naar Emmaus; ook zij werden niet geloofd. Ongeloof is het refrien bij Marcus. Toen Hij aan de elf verscheen, maakte Hij hun een verwijt van hun ongeloof! Bij Marcus is er veel ongeloof. Het roept herkenning op voor onze dagen! Niets van blijde boodschap! … Uiteindelijk zijn ze wel uitgetrokken om de verrijzenis te verkondigen. Het laatste vers van het evangelie volgens Marcus: “zij trokken uit om overal te prediken!” en de Heer werkte met hen mee!
Maar het heeft even geduurd. Het licht van de zon was dan wel opgegaan, maar in hun geest en hart was er nog duisternis. De steen voor het graf was wel weggerold, maar de steen die op hun hart drukte was er nog altijd en deze was zeer groot. ( wie zal de steen voor ons van de ingang van het graf wegrollen?”) 

Ook zo’n stenen hart; of een steen op ons hart, kan alleen Jezus wegnemen. Een stenen hart wat moeilijk tot geloof kan komen. Wij herkennen dat.Wij zitten met dezelfde vragen als de vrouwen; niet zozeer de steen van het graf, maar de steen op ons hart maakt het ons moeilijk in de verrijzenis te geloven. De vrouwen zullen zich onderweg afgevraagd hebben: Waarom liet God dit gebeuren? Waarom heeft God niet ingegrepen? Was het dan toch zijn wil dat zij veelgeliefde Zoon op die manier zou sterven? Wij kunnen er onze vragen aan toevoegen: Het mag dan waar zijn dat Jezus weldoende rondging en de Blijde Boodschap verkondigde, wat hebben wij nu nog daaraan? Als het allemaal op het kruis te pletter loopt, is het dan niet erg naïef Hem nog te willen navolgen? En als wij niet om dat kruis heen kunnen, in welke zin is daarin dan redding gelegen? Hoe kan de dood van Jezus voor ons iets goeds betekenen? - De naam Goede Week en vooral Goede Vrijdag, vraag toch altijd om uitleg.
PASEN IS HET ANTWOORD OP AL DIE VRAGEN en Pasen betekent: Jezus is opgestaan uit de dood! 

De vrouwen zien een jongeman zitten – een engel, een vreemde(?) die kennelijk weet wat ze willen: Jullie zoeken Jezus van Nazareth, die gekruisigd is?! HIJ IS VERREZEN. HIJ IS NIET HIER! Ga dit aan Petrus vertellen. Ze hoeven alleen maar die boodschap over te brengen.
En verder lezen we dat de vrouwen zwijgen. Dat er veel ongeloof is. 
Ik wil eigenlijk niet meer doen dat die opdracht die de vrouwen kregen: Vertellen dat Jezus is verrezen. Dat Hij uit het graf is opgestaan. De dood heeft overwonnen. Ik wil niets van bewijzen of argumenten geven. Alleen getuigen dat ons geloof een verrijzenisgeloof is. Dat Jezus uit de dood is opgestaan. En dat ook wij met Hem mogen verrijzen. Dat geloof ik; Dat is het geloof van de Kerk; dat is het verrijzenisgeloof van 2000 jaar verkondiging. En ik nodig u uit om dat geloof te delen!
Zetten we stappen in geloof door naar Jezus toe te gaan met onze herinneringen, met de herinneringen van de Kerk, neergeschreven in het evangelie; het levensverhaal van Jezus. = het verhaal van de Levende!

Dat is wat Paulus in de tweede lezing verkondigt. De brief aan de christenen van Kolosse – geschreven kort voordat deze stad door een aardbeving werd verwoest. En daarom voor ons nu – vanwege de aardbeving in L’Aquilia extra actueel: leef met Jezus Christus, die ten leven is gewekt! Dat is de kern van ons christelijk geloof. Openen we ons hart voor dat geloof.

Jezus neemt ook de steen die op ons hart kan liggen weg. Geloven begint niet pas als we geen vragen meer hebben. Geloven begint als je met Jezus op weg gaat, als je je de vragen gaat stellen en open staat voor een antwoord dat God wil geven. = open staan voor Jezus. Zoals de vrouwen op weg ginen. - Geloven in Jezus verrijzenis kunnen we zonder op alle vragen een antwoord te hebben. Pasen is het antwoord op vele vragen. Dat Jezus verrezen is, bepaalt ons christelijk geloof. Het bepaalt ons leven, in ieder geval mijn leven en ik denk ook het uwe! Zodra we dit paasgeloof toelaten is de steen die het licht tegenhield weggenomen. Een pak van ons hart! Zalig paasfeest.

Pastoor Wim Miltenburg fso