Mensen vieren hun bruiloft. Ze vieren dat ze voortaan als man en vrouw door het leven gaan. Vol idealen beginnen ze aan hun gezamenlijke tocht, van harte bereid er te zijn voor elkaar in voor- en tegenspoed. Maar het belangrijkste moet nog komen. Ze vieren wat ze willen worden. Jarenlang studeer je en doe je al je examens. Je doet veel praktijkervaring op en tenslotte word je arts. Ben je dan dokter? Dokter moet je worden. De toekomst zal het uitwijzen. In 1962 ben ik priester gewijd. Was ik toen priester? Ja, ik had de opleiding gedaan en de wijding ontvangen. Maar in de jaren erna moet blijken of ik een beetje geworden ben wat in de wijding begonnen is. Vieren wat je bent, vieren wat je worden wilt.

In de eucharistie ontvangen we het lichaam van Christus in het teken van een beetje brood. Waartoe? Om zelf lichaam van Christus te worden. Ieder afzonderlijk en allen tezamen. Mensen van alle kanten bijeengekomen, worden één geheel: lichaam van Christus (1Kor 12,27). Dat noemen we kerk. Wij vieren hier wat we al een beetje zijn maar vooral wat we mogen worden: lichaam van Christus. Dat is opmerkelijk. Wij zijn niet van onszelf, wij zijn van hem. Wij ontvangen zijn lichaam om zijn lichaam te worden in de samenleving. Sacrament heet dat. Jezus is het unieke sacrament van Gods tegenwoordigheid. Hij geeft zijn leven uit handen en stelt zich in dienst van ons, mensen. Dat sacrament ontvangen we om het te worden. Vieren wat je bent, vieren wat je worden wilt.

Het sacrament van de eucharistie verwijst naar wat gebeuren moet als we straks weer naar huis gaan om met ons leven verder te gaan. Daar, in het leven van alledag willen we het sacrament worden. Hoe doe je dat? Dat wordt deze avond helder verteld. Jezus gaat rond als een knecht en wast de voeten van zijn leerlingen. Weergaloze uitbeelding van wat liefde is, van wat God is (1Jo 4,8. 16). Bij het Laatste Avondmaal en op het kruis. Begin dus maar rond te gaan en de voeten te wassen van mensen, hen te dienen zoals het voorkomt. Soms spectaculair door acties die in de krant komen, meestal heel gewoon door een goeie arts te zijn, door als man en vrouw verantwoordelijkheid te dragen, door een toegewijd priester te zijn. ‘Ubi caritas et amor, Deus ibi est’, ‘Waar goedheid en liefde is, daar is God’. Tastbaar. Overal waar je mensen van dienst bent, lijk je op Jezus, ben je gestalte van God die liefde is, ben je lichaam van Christus. Eucharistie is het sacrament van zijn lichaam en bloed. Dat zegt hij ook bij de laatste maaltijd over brood en wijn: ‘Mijn lichaam, mijn bloed, eet mij, drink mij, ik wil opgaan in jullie, tot gestalte komen in jullie’. Hij beseft meer dan wie ook: ‘Wat je hebt, wat je bent, moet je geven, leven is er om gegeven te worden’. ‘Doe dit’, zegt hij, ‘tot gedachtenis aan mij, om steeds aan mij te blijven denken, om mens te worden zoals ik. Om mensen van dienst te zijn, jij persoonlijk en jullie allen tezamen. Vier wat je bent, vier wat je worden mag’.

Eucharistie vieren is een geheimvol gebeuren. Nooit routine. Niet zomaar een vrome bijeenkomst maar een samenkomen om te worden wat je viert en ontvangt. Een samenkomen dat altijd vraagt om een vervolg. Christus’ gestalte in deze wereld, dat zijn wij, ieder persoonlijk en wij allen tezamen. Wie de Christus is, moet je kunnen zien aan mensen die van hem zijn. Ons wordt veel toevertrouwd: we mogen vieren wat we zijn, vieren wat we worden mogen.

P. Stevens