Er wordt heel wat afgezwoegd. In ons leven, in de samenleving, in de kerk, overal wordt veel gedaan. En soms vragen we ons af. Waar ben ik mee bezig? Job begint ermee: wat heb ik aan mijn gezwoeg hier op aarde?
Paulus net zo (2e lezing) ; hij werkt hard, “Dat ik het evangelie predik is voor mij geen reden om te roemen: ik kan niet anders.” Paulus voelt zich in geweten verplicht de Blijde Boodschap, de persoon van Jezus en zijn dood en verrijzenis overal uit te dragen. Vooral dáár waar nog niemand dat gedaan heeft. En hij hoeft er niets voor te hebben; tenminste niet hier op aarde. Hij is ervan overtuigd dat dát werk wat hij doet niet voor niets is. Hij hoopt er de hemel mee te verdienen. 
Hij doet er alles voor om Jezus Christus bekend te maken. Hij leeft zich helemaal in de ander in: met de zwakken zwak geworden = alles heeft hij ervoor over om mensen in Jezus te laten geloven. 
Het is duidelijk meer dan een hobby, meer dan een beroep, meer dan een privé-overtuiging.
Er wordt heel wat afgezwoegd in de Kerk. En dat om trouw te zijn aan de persoon van Jezus Christus. En dan wordt je in dat geloof wel eens op de proef gesteld, met van alles wat er vanuit de wereld op je afkomt. In je eigen privé-leven en ook vanuit het nieuws dat soms verrassend onverwacht ineens ‘wereldnieuws’ geworden is. 
• Afgelopen weken hoorden we van Bisschop Williamson (zonder toestemming van Rome gewijd!) met zijn ontkenning van de shoa. Een opvatting die helemaal niets met die van de Paus of de Kerk te maken heeft, integendeel. – Het is niet voor niets dat deze bisschop dan weliswaar nu niet meer buiten de kerk staat (ge-excommuniceerd is), maar hij blijft wel gesuspendeerd, d.w.z. dat hij geen priesterlijke taken mag vervullen. Daarnaast heeft zijn eigen overste hem een spreekverbond opgelegd, en is ook de Pius X-broederschap waartoe hij behoort, het niet met hem eens. – Hoe verwerpelijk die uitspraken ook zijn, bij alle kritiek op de Paus, speelt hier mee dat een stap in de richting van eenheid, die de Paus graag wil herstellen, door sommigen niet op prijs wordt gesteld. 
(Het Evangelie spreekt vandaag van ‘boze geesten’.) We kunnen zeggen dé Boze, de diabolo = de grote Verdeler, wil natuurlijk verdeeldheid i.p.v. eenheid, waar Jezus om gebeden heeft. 
• In Italië is Eluano Englaro, die 17 jaar kunstmatig gevoed wordt, met de eis om deze voeding te stoppen. Ik denk dat iemand natuurlijk altijd recht op heeft op voeding, maar waar het eigenlijk omgaat is dat er een extreem voorbeeld wordt gebruikt om euthanasie te legaliseren. En die wordt dan langzaam over een heel spectrum uitgebreid. Ook als je niet zó katholiek bent, zie je aan de ontwikkeling van de wetgeving in ons land hoe bij ethische vragen rond leven en dood een bestaande wet telkens opgerekt worden.

Het gaat over de tegenstelling tussen goed en kwaad. Mag de Kerk daar wel of niet over spreken? En meestal worden die tegenstellingen in een extreme vorm, of in een karikatuur geplaatst. We moeten ons dan niet door onze gevoelens laten leiden. Onze gevoelens zijn hierbij niet de beste raadgever. Juist omdat zo’n voorbeeld meer als breekijzer wordt gebruikt om een deur te openen; of - in het geval van bisschop Williams - om de deur naar eenheid voorgoed dicht te gooien. Zelf blijf ik dan trouw aan de opvattingen van de Kerk, het is goed dan trouw te blijven aan je geloofsopvattingen, trouw blijven aan jezelf. En doorgronden wat een ander beoogt.

Het evangelie van deze zondag is actueel. Jezus blijft zijn zending trouw. Hij geneest, herstelt – de schoonmoeder van Petrus, & al de zieken en bezetenen die ’s avonds nog gebracht werden, Genezen, heel maken, herstellen (allereerst met God herstellen) is zijn zending. Hij is trouw en laat zich niet (af)leiden van de populariteit bij de mensen. “Kom, laten we ergens anders heengaan, om daar te preken. ‘Daartoe ben ik immers uitgegaan’” en Hij trok van stad tot stad door heel Galilea en dreef tal van boze geesten uit. 

Jezus blijft zijn zending trouw. De kerk moet ook haar zending trouw blijven. Om zoals Paulus de blijde boodschap te verkondigen, en daar alles voor over te hebben. “met de zwakken zwak worden …” En midden in die zending staan wij ook. Wij zijn opgeroepen om die kerk, de Paus, de Bisschoppen steunen! – Ook al kun je niet meteen iedere gedachte altijd plaatsen. – Juist dan is ons gebed en onze loyaliteit belangrijk. Dan ís het ook iets van ons geloof. Proberen te doorgronden waarom de Paus zo spreekt. Onderlinge meningsverschillen binnen de kerk zijn niet belangrijk genoeg om ons daar aan te storen. Om God een plaats te laten houden in onze publieke samenleving. Dat mag onze zorg zijn. (Denk maar aan de mogelijke leuzen op de bussen, waarbij we te gemakkelijk denken: moet kunnen. Voorstanders vinden niet dat God een plaats in onze cultuur moet houden!) 

God een plaats geven doen we niet alleen door óver ons geloof te spreken –maar om te getuigen wat het geloof ons doet. Om de zegeningen van 2000 jaar Verkondiging vast te houden en onze maatschappij niet los te snijden van deze christelijke wortels.

De Kerk heeft zorg voor iedere mens en komt daarom zo op voor het recht op leven, omdat wij mensen geschapen zijn naar Gods beeld. (In Jezus Christus is God zelfs mens geworden.) Accepteren dat er rechten, geboden zijn die in God hun oorsprong vinden en dat wij mensen daar niet aan moeten sleutelen. Dat Jezus Christus de Verlosser is; het Licht, de Waarheid en het Leven. En dat we Hem niet zomaar kunnen inruilen voor iemand anders. 
Geloven raakt heel onze persoon, onze wil, ons verstand, ons gemoed. 
– Ook ons verstand bijv. de vraag schepping óf evolutie, is niet zo’n katholieke vraag; wij zijn meer van én én: Schepping door evolutie. – 
Maar daarin wel open staan voor het Mysterie = je kunnen verwonderen: het Mysterie van het leven, het mysterie van de mens, het Mysterie van Gods Verlossing door Jezus Christus. Dat laatste moet je aangereikt krijgen. Iemand moet het je vertellen. En dat vraagt om een band met Jezus Christus en zijn Kerk. Bidden is openstaan voor dat mysterie. Als je niet bidt, kun je niet openstaan voor het Mysterie dat God in de Schepping heeft gelegd. Jezus: “Vroeg nog diep in de nacht, stond Jezus op, ging naar buiten en begaf zich op een eenzame plaats om er te bidden!” 
Paulus, die de blijde Boodschap heeft verkondigd, heeft intens gebeden en nagedacht vóór hij er als apostel op uit trok.
Onder een rijtje vragen die ik kinderen wel eens voorleg – zo van: ben ik sportief, muzikaal, kan ik goed luisteren, voeg ik ook “bid wel eens”. 95% vult in “Nee”. Bidden is weg uit de samenleving, weg uit het gezin en weg uit de mens. En darmee gaat een dimensie verloren. De dimensie van een band met Jezus hebben. Niemand van u zou Jezus als “tovenaar” zien. Dát is wel een woord wat kinderen gebruiken als ze over een wonder als “de genezing van de schoonmoeder van Petrus” horen. 
Geloven heeft alles met vertrouwen te maken. Vertrouwen in Jezus hebben, dan geloof je ook in Hem. En dát geloof kan groeien dat je Hem ook nu kunt ontmoeten in Woord en vooral Sacrament. Dan hoef je Hem niet zo te zoeken; of in ieder geval weet je dan waar je Hem kunt vinden.
Frappant dat “iedereen Jezus zocht”, maar wie vonden Hem? Simon Petrus en zijn metgezellen. Zij wisten waar Hij zich kon ophouden. Hij was voor hen geen vreemde. Ervoor zorgen dat Jezus geen vreemde is – voor onszelf – en voor anderen: Hem te ontmoeten in Woord en sacrament. Dan leeft zo’n Kerk anders. Door de band met Jezus, voel je je dan meer thuis in die Kerk. 
En dan vergaat het u misschien net als mij, dat je je bij de berichten in de krant afvraagt: zó ken ik mijn geloof niet. En dan verbaas ik mij erover dat mensen omwille van toch niet zulke belangrijke gebeurtenissen (met wel een zekere mediahype) de kerk verlaten. En eerlijk gezegd ben ik dan ook dankbaar dat ik me thuis blijf voelen in die gemeenschap, die Kerk van Jezus Christus.